Formuje się w sposób kiedy gwiazda zbliża się do końca swojego życia. W jej wnętrzu kończy się etap syntezy jądrowej. Umierająca gwiazda w sercu Mgławicy Ślimaka przemienia się w białego karła - z wielkości ogromnej gwiazdy osiągnie rozmiar naszej Ziemi.
Gwiazda z której powstała mgławica nie była w stanie nie była w stanie utrzymać swoich zewnętrznych warstw i powoli utraciła gazową otoczkę, która stała się mgławicą. Mgławica Ślimaka znajduje się 700 lat świetlnych od Ziemi w konstelacji Wodnika. Odkryta przez niemieckiego astronoma Karla Ludwiga Hardinga. Powyższe zdjęcie zostało wykonane przez teleskop VISTA, który umieszczony jest w Cerro Paranal w Chile należącym do Europejskiego Obserwatorium Południowego. Zwierciaddło teleskopu ma średnicę 4,1 m o szerokim kącie widzenia i rejestrującym promieniowanie z zakresu widzialnego jak i podczerwieni.
Mgławice planetarne nie mają nic wspólnego z planetami, ponieważ kiedyś badacze myśleli, że obserwują tarcze odległych planet o małej jasności. Główny pierścień Mgławicy Ślimaka oddalony jest około 2 lat świetlnych od gwiazdy centralnej, odpowiada to w przybliżeniu połowie odległości między naszym Słońcem i najbliższymi gwiazdami. Jednakże, delikatne materiały z mgławicy rozciągają się co najmniej 4 lata świetlne w przestrzeń z centralnej gwiazdy, tak twierdzą naukowcy. A nam nie pozostaje nic innego jak podziwiać widok Mgławicy Ślimaka na powyższym zdjęciu i poniższym filmiku.
