Został wówczas wystrzelony na orbitę okołoziemską ważący 8,5 tony moduł Tiangong -1, będący pierwszą chińską stacją orbitalną. O tym wydarzeniu już dzisiaj mówi się jako początku podboju kosmosu przez Chiny. Jest to na pewno efektywny inicjacja, włączenia się w trwający od lat wyścig, która z roku na rok będzie znając konsekwencję Chińczyków intensyfikowana. Już na początku listopada 2011 r można było zauważyć tego potwierdzenie. Bezzałogowy statek kosmiczny Shenzhou 8 przycumował do krążącej stacji orbitalnej. Tak ryzykowny manewr udał się dotychczas jedynie dwóm państwom.
Stacja krążącą wokół ziemi na wysokości 350 km jest wyposażona w rozwiązania bazujące na najnowszych technologiach: sześć żagli słonecznych będących jej napędem wykorzystujących ciśnienie światła słonecznego, dwa moduły laboratoryjne, statek kosmiczny i dwuosobową kapsułę.
Przerzucenie ciężaru działań na obszar zdobywania kosmosu zauważalny jest w polityce finansowej wielkich mocarstw. Kiedy to Stany zjednoczone dokonują redukcji kosztów na badania układu Słonecznego, Chiny w swojej strategi planują przeznaczyć znaczące zasoby finansowe mające wspierać rozwój badań kosmosu. W 2020 funkcjonującą Międzynarodowa Stacja Kosmiczna ISS wybudowana przy współudziale wielu krajów ma zostać w związku z wprowadzanymi oszczędnościami, brakiem finansowania wynikającym z aktualnej kondycji finansowej wielu państw zamknięta. Na polu boju pozostaną jedynie Chińczycy z pełnosprawną bazą kosmiczną.
Chińczycy przygotowują się do ekspedycji na Marsa. W swoich zamiarach Chiny zakładają taką możliwość za 20 lat. Ale już w chwili obecnej trwają liczne treningi przygotowujące ich do podboju czerwonej planety. W ich ramach m. in. planowane jest lądowanie na księżycu (rok 2020). Minęło już 39 lat od ostatniego lądowania na tym ziemskim satelicie. Samo lądowanie nie tylko ma stanowić fakt prestiżowy ale chińscy naukowcy łączą z nim możliwość eksploatacji znajdujących się tam surowców naturalnych takich jak hel -3, aluminium, żelazo oraz złoża tytanu.
