Największe zarejestrowane trzęsienie ziemi było w Chile (1960 r.) osiągnęło ono 9,5 stopnia. Powstało wiele nowych skal pozwalających lepiej opisać te zjawiska i wywoływane przez nie szkody. Poniżej przedstawię z krótkim opisem te znane i nieznane skale w celu przypomnienia jak i rozszerzenia naszej wiedzy.
Skala Beauforta - powstała w 1805 roku i służy do opisywania siły wiatru. Stworzona głównie po to by pomagać żeglarzom. Najniższy poziom jest skali jest wtedy, gdy tafla wody jest gładka, najwyższy poziom 12 stopni osiąga, gdy fale osiągają ponad 14 metrów przy widoczności zerowej.
Skala Richtera - powstała w 1935 roku, określająca wielkość trzęsienia ziemi na podstawie amplitudy drgań wstrząsów sejsmicznych.
Skala Bortle'a - powstała w 2001 roku i mierzy jasność nocnego nieba w skali od 1 do 9 oraz widoczność gwiazd. Początek skali jest idealny dla miłośników obserwacji nieba - niebo bardzo ciemne i naturalny, pochodzący z atmosfery blask. Poziom 9 skali to typowe niebo, które widzimy w dużych miastach - z niewielką widocznością ciał niebieskich.
Skala Forela-Ulego - powstała w 1889 roku, służy ona do klasyfikacji wody według jej koloru, wskazując na ilość i rodzaj zawartych w niej minerałów lub cząstek organicznych. Pomiaru dokonuje się poprzez porównanie koloru próbki cieczy z małymi słoiczkami wypełnionymi kolorową wodą - od niebieskie, poprzez zieloną, żółtą aż do brązowej. Używanych jest 21 odcieni kolorów.
Skala Wentwortha - powstała w 1922 roku. Tabela mieści zarówno ziarnka mierzące maksymalnie 4 mikrometry (glina), jak i niewielkie kawałki skał osiągające 256 milimetrów (głaz). Poziom trzeci osiąga piasek, którego ziarenka mierzą między 60 µm a 2 mm. Dla porównania cząstki mułu są większe niż cząstki gliny, lecz mniejsze niż cząstki piasku.
Skala Torino - powstała w 1999 roku. Dzięki niej możemy ocenić ryzyko kolizji między nadlatującą w naszym kierunku asteroidą a Ziemią. Kolorem białym zaznaczone są mało prawdopodobne zagrożenia katastrofą kosmiczną natomiast kolor czerwony (drugi koniec skali) zarezerwowany jest dla katastrof, które zagrażają przyszłości naszej cywilizacji. Naukowcy jednak uspakajają, że takie katastrofy zdarzają się raz na 100 tysięcy lat, czyli możemy spać spokojnie.
Skala Fujity - powstała w 1971 roku, ocenia szkody wyrządzone przez tornada. Zaczyna się od poziomu F0 (wiatrach, których prędkość nie przekracza 117 km/h) a kończy na F5 (wiatrach, których prędkość i siła są wystarczające by unosić samochody i całkowicie niszczyć budynki). Trzeba pamiętać, że skala nie mierzy rozległości zjawiska, czyli tornado typu F3 może być niewielkich rozmiarów, ale jest w stanie wyrywać drzewa z korzeniami.
Skala MCS (Mercallego) - powstała w 1902 roku i ocenia zniszczenia spowodowane kataklizmem. Jest to kolejna skala klasyfikująca trzęsienia ziemi. Skala ta ma za podstawę wyłącznie obserwację, a nie jak skala Richtera, która oparta jest na wskaźnikach obiektywnych. Skala MCS zaczyna się od ruchów sejsmicznych, które nie są wyczuwalne przez człowieka - poziom 1, a kończy się na poziomie 12 - całkowitym zniszczeniu.
Międzynarodowa skala zdarzeń jądrowych i radiologicznych - powstała w 1990 roku, określa siłę i skutki katastrofy jądrowej w elektrowniach podczas transportowania materiałów radioaktywnych lub podczas ich utylizacji. Pierwszy stopień to oczywiście mało znaczący kontakt z materiałem atomowym. Najgroźniejszy jest poziom 7 - odpowiada katastrofie w Czarnobylu (1986 r.). Katastrofa ta naraziła na promieniowanie ponad 8 milionów ludzi.
Źródło: www.myspace.com/thebeaufortscale; www.newyorker.com; www.rickly.com; www.britannica.com; www.discoverychannel.pl
