Odkrycia dokonał zespół naukowców pod kierunkiem Profesora Luisa Frogi. Zakłada się, że tysiące podziemnych tuneli i korytarzy, zamieszkiwał gatunek owadów z rzędu błonkoskrzydłych czyli mrówki grzybiarki. Są to mrówki, które budują wielokomorowe gniazda ziemne a tam uprawiają niespotykanym poza podziemnymi hodowlami gatunki grzybów podstawczaków. Mrówki żyją w symbiozie z grzybami dostarczając im pożywienia oraz dbając o hodowle. Owady te tworzą największe i najbardziej złożone społeczności zwierzęce na Ziemi. Jedną kolonię może tworzyć nawet kilka milionów osobników.
Odnalezione podziemne mrowisko zostało uznane za największe zbiorowisko, nie wiadomo jednak co było przyczyną prawdopodobnej śmierci małych owadów.
Grupa naukowców w celu zachowania konstrukcji podziemnej budowli wlała dziesięć ton betonu w otwory na powierzchni, które służyły jako przewody klimatyzacyjne. Dziesięć dni trwało wtłaczanie w dół labiryntów materiału utrwalającego architekturę mrowiska, które pokrywało ok 46 m2 powierzchni sięgając do ok 7 m głębokości.
Po miesiącu badacze, rozpoczęli prace wykopaliskowe i oczom ich ukazało się niesamowite miasto. Społeczność mrówek, która stworzyła tę ogromną budowlę określono mianem 'superorganizmu'.
Pracowici mali robotnicy musieli wykazywać się doskonałą organizacją i koordynacją prac przy tworzeniu tego gigantycznego domu. Każdy owad wielokrotnie wynosił sterty ziemi pokonując przy tym długie dystanse podziemnych korytarzy. „W sumie wydobyto około 40 ton ziemi, aby stworzyć labirynty mrowiska” - powiedział doktor Bert Hölldobler z Arizona State University.
Podziemna sieć została tak zaprojektowana, aby umożliwić dobrą wentylację i zapewnić najkrótsze szlaki komunikacyjne. W podziemnych tunelach można wyróżnić trakcje łączące główne komory i odseparowane od nich drogi boczne. Stamtąd, ścieżki rozgałęziają się i prowadzą do wielu boksów gdzie przechowywane były odpady, magazyny pożywienia oraz utrzymywana była hodowla grzyba.
