Ich sensory wykrywają przeszkody oddalone o 100 metrów, dlatego mogą poruszać się maksymalnie z taką prędkością, która umożliwi zahamowanie do zera na długości 100 metrów.
Chcąc udoskonalić zręczność UAV, naukowcy z MIT oraz Uniwesytetu w Harwardzie poddali obserwacji doskonałych leśnych myśliwych, jastrzębie zwyczajne. Emilio Frazzoli wraz z profesorem aeronautyki i astronautyki z MIT, zauważyli, że ptaki te nie dostosowują szybkości swojego lotu do tego, co mogą w danej chwili zobaczyć.
Szacują raczej gęstość zadrzewienia swojego otoczenia, intuicyjnie dostosowując szybkość lotu w taki sposób, aby móc znaleźć otwartą przestrzeń wśród drzew. Badacze stworzyli matematyczny model, który uwzględniał teoretyczną szybkość jastrzębia oraz gęstość otoczenia. Poniżej pewnej szybkości, jastrząb ma “nieograniczoną bezkolizyjną trajektorię”, w teorii mógłby cały czas lecieć bez żadnej kolizji.
Biolodzy z Harvardu prowadzą obserwację gołębi, aby porównać model teoretyczny z faktycznym zachowaniem zwierząt. Jak do tej pory, wnioski są “bardzo obiecujące”. Jeżeli model potwierdzi się także w przypadku innych ptaków, będzie mógł być wykorzystany dla ulepszenia konstrukcji UAV.
